Η ανάπτυξη του οπτικού γυαλιού και η ανάπτυξη οπτικών οργάνων είναι αδιαχώριστες. Η νέα μεταρρύθμιση των οπτικών συστημάτων συχνά θέτει νέες απαιτήσεις για το οπτικό γυαλί, προωθώντας έτσι την ανάπτυξη οπτικού γυαλιού. Ομοίως, η επιτυχής δοκιμαστική παραγωγή νέων ποικιλιών γυαλιού συχνά οδηγεί στην ανάπτυξη οπτικών οργάνων.
Τα οπτικά υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί από καιρό από τους ανθρώπους για να κάνουν οπτικά είναι φυσικά κρυστάλλους. Λέγεται ότι η αρχαία Ασία χρησιμοποίησε κρυστάλλους ως φακούς, ενώ στην αρχαία Κίνα, χρησιμοποιήθηκαν φυσική τουρμαλίνη (καθρέφτης τσαγιού) και κιτρρίνη. Οι αρχαιολόγοι έχουν αποδείξει ότι το γυαλί θα μπορούσε να γίνει ήδη στην Αίγυπτο και κατά τη διάρκεια της περιόδου των αντιμαχόμενων κρατών μας. Αλλά το γυαλί ως γυαλιά και καθρέφτες άρχισε ακόμα στη Βενετία. Στη συνέχεια, λόγω των αναπτυξιακών αναγκών των αστρονόμων και της πλοήγησης, το Galileo, ο Newton, ο Descartes και άλλοι έκαναν επίσης τηλεσκόπια και μικροσκόπια από γυαλί. Από τον 16ο αιώνα, το γυαλί έχει γίνει το κύριο υλικό για την κατασκευή οπτικών εξαρτημάτων.
Τον 17ο αιώνα, η χρωματική εκτροπή στα οπτικά συστήματα έγινε πρόβλημα για τα οπτικά όργανα. Αυτή τη στιγμή, λόγω της βελτίωσης της σύνθεσης γυαλιού, ο Herr έλαβε έναν αχρωματικό φακό το 1729 και το οπτικό γυαλί χωρίστηκε σε δύο κατηγορίες: γυαλί κορώνας και γυαλί.