Szkło optyczne odcinające to materiał optyczny zdolny do selektywnego przepuszczania lub blokowania światła w określonych zakresach długości fal. Jest szeroko stosowany w obrazowaniu optycznym, analizie widmowej, sprzęcie fotograficznym i inspekcji przemysłowej. Jego podstawową funkcją jest uzyskanie ostrego podziału widma przy określonej długości fali (zwanej „długością fali odcięcia”), tworząc obszary o wysokiej transmisji i wysokim blokowaniu, aby precyzyjnie kontrolować propagację światła.
1. Podstawowa klasyfikacja i zasady działania
Szkło optyczne typu stop dzieli się przede wszystkim na dwie kategorie:
Filtr długoprzepustowy (typ odcięcia dla fal krótkich): umożliwia przepuszczanie światła o dużej długości fali, blokując jednocześnie światło o krótkiej długości fali, takie jak szkło czerwone lub podczerwone.
Filtr krótkofalowy (typ odcięcia dla fal długich): umożliwia przepuszczanie światła o krótkich falach, blokując światło o długich falach, takie jak ultrafiolet lub niebieskie szkło.
Ze względu na mechanizm działania można je podzielić na:
Typ absorpcji: Opiera się na domieszkowaniu jonów metali (np. miedzi, siarczku kadmu) w szklanym korpusie w celu pochłaniania światła o określonej długości fali, takiego jak niebieskie szkło Schott BG47, zwiększające zdolność absorpcji podczerwieni przez jony miedzi.
Typ interferencji cienkowarstwowej: na podłożu osadza się wiele warstw dielektrycznych, aby osiągnąć selektywność widmową poprzez optyczne efekty interferencyjne, powszechnie stosowane w precyzyjnych układach optycznych.
Typ kombinowany: integruje technologie absorpcji i interferencji w celu zwiększenia stromości odcięcia i głębokości blokowania, odpowiednie dla złożonych środowisk optycznych.